السجده
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ﴿۲۸۵﴾
پيامبر (خدا) بدانچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده است ايمان آورده استrlm;، و مؤمنان همگى به خدا و فرشتگان و كتابها و فرستادگانش ايمان آوردهrlm; اند (و گفتند:) (ميان هيچ يك از فرستادگانش فرق نمىrlm; گذاريمrlm;) و گفتند: (شنيديم و گردن نهاديمrlm;، پروردگارا، آمرزش تو را (خواستاريمrlm;) و فرجام به سوى تو استrlm;.) (۲۸۵)
لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴿۲۸۶﴾
خداوند هيچ كس را جز به قدر توانايىrlm; اش تكليف نمى rlm;كند. آنچه (از خوبىrlm;) به دست آورده به سود او، و آنچه (از بدىrlm;) به دست آورده به زيان اوستrlm;. پروردگارا، اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم بر ما مگير، پروردگارا، هيچ بار گرانى بر (دوشrlm;) ما مگذار؛ همچنانكه بر (دوشrlm;) كسانى كه پيش از ما بودند نهادىrlm;. پروردگارا، و آنچه تاب آن نداريم بر ما تحميل مكنrlm;؛ و از ما درگذر؛ و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور؛ سرور ما تويىrlm;؛ پس ما را بر گروه كافران پيروز كنrlm;. (۲۸۶)
فضايل دو آيه آخر سوره بقره
در حديثي که از ابن عباس ب روايت گرديد، آمده است که فرشته به نبي اکرم ص گفت: تو را به دو نور مژده مي دهم که به تو عنايت شده اند و به هيچ پيامبري قبل از تو عنايت نشده اند؛ آنها سوره فاتحه و آيات پاياني سوره بقره (دو آيه آخر) هستند؛ هر حرفي از آنها را که بخواني، دعايت اجابت مي شود[1].
ابن مسعود س مي گويد: رسول الله ص فرمود: <<هر کس، دو آيه پاياني سوره بقره را بخواند، او را (از هر بدي) کفايت مي نمايند>>[2].
ابن مسعود س مي گويد: به نبي اکرم ص در شب اسراء، سه چيز، عنايت گرديد: نمازهاي پنجگانه، آيات پاياني سوره بقره و همچنين گناهان کبيره امتش که باعث ورود به جهنم مي شوند، بخشيده شدند[3]. (امام نووي / مي گويد: <<هدف از بخشيده شدن گناهان کبيره اين است که انجام دهندگان گناهان کبيره براي هميشه در جهنم نمي مانند به خلاف مشرکين که براي هميشه در جهنم به سر مي برند؛ و هدف اين نيست که صاحبان گناهان کبيره اصلا دچار عذاب نمي شوند؛ زيرا نصوص شريعت و اجماع اهل سنت اين نکته را به اثبات مي رسانند که بعضي از يکتاپرستان گناهکار، دچار عذاب مي شوند>>. والله اعلم).
برچسب:
نویسنده: پویان اکبری